y

آن روز علی بهار زیبایی بود

سرسبز ترین شعر اهورایی بود

از قلّه ی« من کنت» چو بالا می رفت

چون قامت سروها تماشایی بود

***

آهنگ تو رنگ کبریایی دارد

ذکر لبت آهنگ خدایی دارد

با تیغ دوسر شور به پا کن مولا

دستان تو نیروی خدایی دارد

***

هرچند که راه عشق ناهموار است

آیینه ی عاشقی پر از زنگار است

برگستره ی شب زده ذهن زمین

خورشید تو غیر قابل انکار است

***

در جــام غدیر باده ی ناب افتاد

خُم در تب وتاب آمد وبی تاب افتاد

خورشید که با ماه قرین می گردید

یک عکس قشنگ وناب در قاب افتاد

***

همرنگ دل ما شده ای برکه

از خنده چو گل وا شده ای ای برکه

ازجام غدیر باده بر لب داری

چون آینه زیبا شده ای ای برکه

***

تامست وخراب باده ی توحیدیم

بالنده تر از ترنّم امّیدیم

ازهیچ شبی نیست به دل پروامان

ما دست به دست بیعت خورشیدیم

 

 

عاشورایی

رباعی های عاشورایی

رحمن ایزدی فر -  خوزستان- شوش دانیال 09163445322 کارشناس ارشد ادبیات - فرهنگی

 

درلشگــرخود هـزار يــــاور داری

وقتـی که چو من غنچه ی پرپر داری

دل تنگ نشو خــدا کريم است ، پدر

شمشيربــزن علــی اصغـــــر داری

***

 

اين شال عزا شرح پريشاني ماست

ويــن جـامه،نشان حيـراني ماست

اين تكيـه واين تعزيه واين مجلس

هريك سنـد بي سروساماني ماست

***

 

در چهره ی زخمی اش غمی محسوس است

آتش زده ی شراره ی افسوس است

از هرولـه ی علقمه برمــی گردد

مردی که دلش پهنه ی اقیانوس است

 

***

 

دامان شریعه از نگاهت ، سوزان

هر شام وطلیعه از نگاهت ،سوزان

در ماتم تو مثــل دل خـون فرات

دیری است که شیعه از نگاهت ،سوزان

***

 

فصل غم تو بهانه ی رویش ماست

اندیشه ی شاعرانه ی رویش ماست

در وسع زمین آتش اندود عطش

چون چشمه پر از ترانه ی رویش ماست

***

 

هرچند که راه عشق ناهموار است

آیینه ی عاشقی پر از زنگار است

برگستره ی شب زده ذهن زمین

خورشید تو غیر قابل انکار است

***

 

در عرصه ی سرخ عشق بازی ای طفل

سرباز ترین حمـــاسه سازی ای طفل

با تیر سه شعبه ای که بر حنجر توست

بی شک که امیـــــر سرفرازی ای طفل

***

 

تا نوحه گر داغ دلم باد صباست

در سینه ی ما خیمه ی داغت برپاست

با پای سر و دست دعا آمده ایم

این تاول پا رمز رسیدن به شماست

***

 

بر قامت شب سپیده شورید آن روز

موج آمد و بر صخره خروشید آن روز

هفتـاد و دو کهکشان دریا پیـــکر

از قلب کویر سرخ جوشید آن روز

***

 

شرمنده و سر به زیر آمد آن مرد

حر بود ولی اسیر آمد آن مرد

هرچند که دیر دیر آمد آن مرد

ازخویش گذشت و شیر آمدآن مرد

طرح عاشقی(شوش)

در انگشتری سرخ و سبز و سفید               نگینی است زیبا چــو صبح امیــد

نگینـی پر از نقش ایثار و خــون                بر او طـرحی از عاشقی از جنون

بر او طرحی از شور شیدایی اَست              پـر از مردمــان اهـــورایی اَست

پر از سینـه هایی که بی کیـنه اند                صمیــمی همـانند آییــنه انـد

***

بیــا یک زمانی بـه ما دار گوش                بیا بشنو از نای نـی نام«شوش»

«به یــاد آور از دوره ی «داریوش»            که خود قبله گاه جهان بود شوش»

بیـــا تا زمردان نیـــکو خصـال               سخن گویم از«حضرت دانیال(ع)»

که هرکس علی(ع) را ارادت کند              بیـــاید «نبــی» را زیــارت کنـد

در آیینه ی یــاد این سرزمین                بیـا شور شیـرین «دعبـل» ببیــن

که از جـوشش باده ی یار خود               به دوش او َبرَد چوبه ی دار خود

به یــاد شهیــدان خونیـن کفن              بیـــا نغمــه ای آسمانــی بـزن

به خیــل شهیدان «فتح المبین»               به «گُـردان دانش» هـزار آفریـن

ز بـاغ شهیـدان خوش عطرو بو            ز «درویشی» ، از «احمـدی» ها بگو

***

کنون وقت کار است و دولت،کریم              بیـــا دست یـاری به هم برزنیــم

کـه با لطف یــاری گر کـردگار                و سعـی عزیــزان  خدمت گـزار

افــق های فردایمان روشن است                کُهن سرزمینم گل وگلشن است   

    رحمن ایزدی فر  10/5/ 91